บล็อคต๊ะคุง : เที่ยวไทย-ไปญี่ปุ่น

ความสุขของติ๊ก กับครอบครัวโฮมสเตย์

บทความจากคุณติ๊ก เพื่อนร่วมทัวร์ครับ

กว่าจะมีเวลาว่าง กว่าจะมีสมาธิ นั่งนึกทบทวนความหลัง ต้องบอกก่อนนะครับว่าเรื่องราวเหล่านี้กลั่นกรองมาจากความทรงจำล้วนๆ ไม่มีการจดบันทึก ยังนึกเสียดายอยู่เลยว่าเราน่าจะจดเอาไว้บ้าง นี่ก็ต้องรื้อเอาเอกสารต่างๆที่ได้รับแจก และรูปภาพต่างๆที่ถ่ายไว้ มาช่วยรื้อความทรงจำ

ต้องขอบอกก่อนเลยนะครับว่า ก่อนการเดินทางครั้งนี้กระผมไม่มีการเตรียมตัวใดๆเลย ไม่มีข้อมูลใดๆเลย จนกระทั่งก่อนการเดินทาง 1 วัน จึงได้เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า...แล้วก็ไปเพิ่มเติมเอาที่กทม.ในวันประชุมก่อนการเดินทาง

ครั้งนี้กระผมขอร่วมเล่าประสบการณ์เฉพาะตอนอยู่กับโฮมสเตย์เท่านั้นนะครับ เพราะผมไปคนเดียวไม่มีใครรู้เลยว่าเค้าพาผมไปทำอะไร ที่ใหนมาบ้าง มีความสุขดีหรือป่าว ก็ต้องขอบอกก่อนเลยนะครับว่า....มีความสุขมากๆๆๆ เพราะอะไรน่ะเหรอ เดี๋ยวๆๆๆๆ เดี๋ยวผมจะเล่าให้อิจฉากันนะครับ อิ อิ

จำได้ว่า วันที่ไปถึงโชบาระวันแรกรู้สึกเหนื่อยมากๆ ไปถึงก็มืดแล้วยังจะเรียกไปเข้าห้องประชุมอีก (แต่เค้าก็ออกมาขอโทษในภายหลังในเรื่องนี้) อากาศหนาวมากๆๆ วันต่อมาช่วงเย็นมีงานเลี้ยงต้อนรับ พร้อมกับการแนะนำโฮสแฟมิลี่ ความรู้สึกตอนนั้นน่ะเหรอ ก็เฉยๆนะ แต่ไม่อยากไปอยู่กับคนอื่นที่ไม่รู้จัก ใครก็ไม่รู้ และไม่อยากไปจากอ้อมกอดของเพื่อนๆ ห่วงหา อาวรณ์ (ล้อเล่น) หลายๆคนก็มีหลายๆความรู้สึก บางคนอยากไปมากๆๆๆ บางคนกลัว บางคนอยากไปคู่ บางคนไม่อยากคู่ใคร แต่ก็มีจุดดีก็คือ วัดดวง ไม่มีใครสามารถเลือกได้ ก็นั่งลุ้นกันจน....เหนียวกันเลยล่ะ พอถึงเวลาเพื่อนๆต่างก็ทยอยได้โฮสฯ กันจนเกือบหมด เหลือผมกับเพื่อน 3-4 คน ยืนมองหน้ากันอยู่ จนเค้าเรียกผมขึ้นไป และเรียกครอบครัวขึ้นมาเจอกัน....

การเผชิญหน้ากันครั้งแรก

ต่อมา...พวกเราก็ไปนู่นมานี่กันในอำเภอโชบาระกันพอสมควร(ไม่เล่าแล้วนะ) จนกระทั่งหลังจากกลับจากโรงเรียนประถมซุยโกะ ตอนเย็นครอบครัวของผมก็มารับ คนที่มารับผมเป็นคุณแม่ ชื่อโยชิโกะ อิเคเบะ เธอเพิ่งเลิกงานแล้วแวะมารับผม เราทักทายกันนิดหน่อย แล้วลากกระเป๋าขึ้นรถ ระหว่างนั่งรถไปบ้าน ซึ่งห่างจากที่พักราวๆ 10 นาทีเท่านั้น เราก็คุยกัน เอาล่ะ...คุยกัน มันเป็นอะไรที่ทุลักทุเลมากๆ นี่ขนาดผมเรียนภาษาญี่ปุ่นมาแล้วนะ ตั้งหลายชั่วโมง แต่ว่า...มันไม่ช่วยอะไรได้เลย เราใช้ภาษาอังกฤษคุยกันครับ และก็ภาษามือ...ดีหน่อยที่บ้านอยู่ใกล้ คุยกัน 2-3 ประโยคก็ถึงบ้าน (ประโยคที่รู้เรื่องพร้อมกันนะครับ) ก่อนถึงบ้านผมจับใจความได้ว่าเราจะไปโรงแรมที่มีบริการออนเซน เธอขับรถเลี้ยวเข้าโรงแรมนั้น และจอด ผมหน้าซีดกลัวต้องไปออนเซนอีกแล้ว และแล้วเธอก็ถอยรถแล้วเลี้ยวออกมา สรุปว่าคุณแม่เธอพาผมไปดูโรงแรมออนเซนที่ขึ้นชื่อของที่นี่น่ะครับ เฮ้อ โล่ง...(ตอนหลังได้คุยกะเอ้ซัง บอกว่าครอบครัวพามาอาบน้ำที่นี่ทุกวันเลยล่ะ คงชอบ...)

มาถึงบ้าน เป็นบ้านสมัยใหม่ที่อยู่ในหมู่บ้าน น่าจะจัดสรร บ้าน 2 ชั้น มีรั้วกั้น หน้าบ้านมีสนามหญ้าเล็กๆ มีที่จอดรถกลางแจ้งหน้าบ้าน ภายในบ้านมีคน 2 คน มีคุณพ่อออกมารับหน้าบ้าน แล้วเข้าไปในบ้าน พบคุณตานั่งรออยู่ ผมเข้าไปทำความเคารพ นั่งคุยกัน ผมพยายามนั่งแบบญี่ปุ่นแต่คุณพ่อบอกให้นั่งตามสบาย ข้างในบ้านอุ่นด้วยเครื่องทำความร้อนและพรมทำความร้อน คุณแม่ปลีกตัวไปเตรียมอาหาร ซักพักก็มีเพื่อนบ้านเข้ามาสมทบพร้อมกับยำวุ้นเส้น(ไม่รู้ไปหามาจากไหน) เพื่อนบ้านคนนี้เค้ารู้จักเมืองไทยดี เคยมาเมืองไทย รู้จักวัฒนธรรมไทย รู้จักอาหารไทย แต่ว่า...ไม่รู้ชื่ออะไร (ลืมครับ) พูดภาษาไทยได้บางคำ แต่พูดอังกฤษปร๋อเลย ค่อยยังชั่วหน่อย มีเพื่อนคุยแล้ว...

คุยกันซักพักก็ได้เวลากิน เราย้ายไปห้องครัว ที่โต๊ะอาหารมื้อนี้เป็นสุกี้ คล้ายเมืองไทย นำเนื้อ+ผักใส้หม้อต้มแล้วนั่งรอ ระหว่างรอก็..อะแอ้ม...อ่า...เบียร์ครับ เบียร์เย็นๆ รินใส่แก้วแล้วก็...คัมปายยย....พอได้ที่หน้าตึงท้องหย่อนสุกี้ก็สุกพอดี ตักใส่ถ้วยแบ่งกินพร้อมกัน กินเบียร์แกล้มสุกี้ เนื้อวัวนุ่มๆ ผักสดๆ เพื่อนเอ๋ย สุดยอดดดด....แต่ผมก็วางตัวนะครับไม่ซดแบบมูมมาม ค่อยๆกิน คุณพ่อคงเห็นว่าผมกินเบียร์ไม่ค่อยได้กระมังครับ แกยกสาเกมาต้อนรับครับ คราวนี้ล่ะ คุยกันถูกคอเลยครับ ฮะฮา.... อิ่มแล้วครับ คราวนี้ถึงคุณตาก็ชวนคนเมาไปวาดรูปครับ คุณตาแกเป็นจิตรกรครับ วาดรูปด้วยสีน้ำได้สวยงามมากครับ แกเลยอยากโชว์ผมน่ะครับ ผมก็เคยได้เกรด 4 วิชาวาดเขียนมาเหมือนกันเราก็เลยดวลกันครับ คุณตานี่อายุ 85 ปีแล้วน่ะครับ แต่ยังกินเบียร์ได้หลายแก้วนะครับ (กินเบียร์ทำให้อายุยืน) เราคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกครับ แต่เราคุยกันด้วยภาษาของศิลปิน หลังจากนั้นก็มีรถแท็กซี่มารับแกกลับบ้าน ผมก็เพิ่งทราบตอนนั้นเองว่า แกไม่ได้อยู่บ้านนี้ แต่แกมาต้อนรับผมน่ะครับ เป็นปลื้มเลย เมื่อคุณตากลับไปแล้ว คุณแม่ก็ไล่ผมไปอาบน้ำ แกเตรียมน้ำร้อนไว้ให้อย่างดี และจัดที่นอนไว้ให้เรียบร้อย ผมหลับไปหลังจากอาบน้ำเสร็จ แต่ไม่รู้ตอนไหน เพื่อนบ้านกลับไปตอนไหน ใครเก็บถ้วยจาน คุณพ่อ-คุณแม่หลับยัง? โอยยย...มึน.

โต๊ะอาหารมื้อแรก

ศิลปินเอกดวลฝีมือกัน

เช้าวันใหม่ ผมตื่นมาประมาณ 6 โมงเช้าตามนิสัย ทั้งบ้านยังเงียบสนิท ผมนอนฟังเสียงข้างนอกรู้สึกจะมีฝนตก แต่ในห้องอบอุ่นสบายมาก เสียหน่อยเดียวตรงอากาศจะแห้งมากทำให้คอแห้งอยากดื่มน้ำ ประมาณ 7 โมงได้ยินเสียงคนลุกขึ้นมาแล้ว คุณแม่เข้าครัวทำอาหาร ผมลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันแล้วมานั่งคุยกับคุณพ่อ ทะเลาะกับหมา(บิ๊กกี้) และหยอกเล่นกับกระต่าย(ฮุปปี้) ซักครู่อาหารเช้าก็พร้อม เป็นอาหารเบาๆ กาแฟ ขนมปัง และข้าวสวย(ถ้าไม่อิ่ม).

เที่ยวโรงพิมพ์

ตอนสาย คุณแม่ชวนไปเที่ยวที่ทำงาน ซึ่งเป็นโรงพิมพ์แห่งเดียวในอ.โชบาระ อยู่ในตลาดไม่ไกลมาก เราเข้าไปดูการทำงานของพนักงานแผนกต่างๆ ตั้งแต่การออกแบบ โดยใช้โปรแกรมของ Adobe นี่แหละครับ แต่เค้าใช้อย่างชำนาญมาก เป็นวัยรุ่นเกือบทั้งหมด แล้วไปที่แผนกทำต้นฉบับ ทำไข แผนกเข้าเครื่องพิมพ์ ทั้งขนาดเล็ก ขนาดใหญ่ พิมพ์ขาวดำ พิมพ์สี่สี และหลายสี ผมได้รับการแนะนำให้รู้จักกับผู้จัดการ ซึ่งคุณแม่เล่าว่าเป็นคนที่ทำงานเก่งมากๆและขยันเป็นที่สุด

ที่โรงพิมพ์นี้ผมได้ทำนามบัตรเพิ่มด้วยล่ะ โดยถ่ายรูปเดี๋ยวนั้น และทำได้ตอนนั้นเลย ง่ายจริงๆ.

ผมกับพนักงานคอมพิวเตอร์

โต๊ะทำงานของพนักงานฝ่ายออกแบบ

มาเจอพี่แก (คนเต้นรำในงานต้อนรับฯ) ทำงานอยู่ที่นี่เอง

งานพิมพ์

เครื่องพิมพ์ขนาดเล็ก

เครื่องพิมพ์ขนาดใหญ่ แยกพิมพ์เครื่องละสี

ผมถ่ายรูปกับผู้จัดการฯ

อาหารเที่ยง

ออกจากโรงพิมพ์ คุณแม่พาไปเที่ยวงานเทศกาลโซบะ ได้เจอต๊ะซัง กับปูซังด้วยล่ะ ดีใจเหมือนกันที่ได้พูดภาษาไทยอีกครั้ง ทั้งสองคุยว่างานนี้หลวงพ่อเป็นเจ้าภาพ เลยยกกันมาทั้งครอบครัว แนะนำกันแทบไม่ไหว (แต่ไม่เห็นเลี้ยงโซบะซักชาม!!)

ร้านที่มาแข่งขันทำโซบะ

หลังจากนั้น ก็กลับบ้านไปรับคุณพ่อมากินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็นร้านแบบบุฟเฟ่ มีอาหารหลายชนิด มีอาหารเผ็ดด้วยล่ะ ซึ่งทั้งสองท่านเชียร์ให้ผมทานเยอะๆ เพราะรู้มาว่าผมชอบอาหารรสจัด ผมเลยกินพริกเผาทั้งเม็ดโชว์ซะเลย กินเสร็จเดินออกมาถึงได้รู้ว่าเป็นร้านเดียวกับที่เคยมาดูงานกับเทศบาลฯ เมื่อวันก่อนนะเอง...

ทานอาหารมื้อเที่ยงรสจัดจ้าน

หลังจากอาหารมื้อเที่ยงแสนอร่อย เราก็ขึ้นรถเดินทางไกล ต้องขอบอกก่อนเลยนะครับว่า ตลอดการเดินทางด้วยรถยนต์ คุณแม่เป็นคนขับครับ และขับเก่งมากๆ คุณพ่อนั่งหลัง ผมนั่งหน้า จับใจความได้ว่าคนที่จะขับรถที่นั่นได้จะต้องมีใบขับขี่ ซึ่งจะต้องไปสอบมาอย่างยากลำบาก และคุณพ่ออาจจะไม่มีใบขับขี่ก็ได้ ก็เลยนั่งสบายไปเลย เราจะไปไหนกันเหรอ?? เรา..จะ..ไป..รับ..ลูกสาวทั้งสองของครอบครัวครับ (โยโกะและยูมิโกะ) ซึ่งเธอทั้งสองทำงานอยู่ที่ฮิโรชิม่า เดินทางด้วยรถบัสมาลงที่อีกอำเภอหนึ่งซึ่งอยู่ติดกัน (จำชื่อไม่ได้) ระยะทางประมาณ 60 กม. เป็นอำเภอใหญ่นะครับ มีห้างสรรพสินค้าใหญ่โต เราไปถึงก่อนเวลา 10 นาที ไม่มีที่จอดรถครับ ต้องขับวนไปเรื่อยๆ จนครบ 10 นาที รถบัสก็มาถึง

โรงไวน์กับสาวสวย

มาแล้วครับ เธอทั้งสอง วินาทีแรกที่พบกันเธอยิ้มให้ครับ ผมเขิน ก็ผมเป็นผู้ชายอกสามศอกนี่ครับ มีผู้หญิงมายิ้มให้ก็ต้องเขินเป็นธรรมดา แต่ทั้งสองก็อัธยาศัยดีมาก ชวนคุยตลอดเวลา เธอพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก สำเนียงดี ค่อยสื่อความหมายกันได้ง่ายหน่อย คนพี่ชื่อโยโกะ อิเกเบะ ทำงานอยู่โรงพยาบาลฮิโรชิมา คนน้องชื่อยูมิโกะ อิเกเบะ ทำงานเป็นวิศวกรซอฟแวร์อยู่บริษัท Visteon Japan ในฮิโรชิมา เราไปกินกาแฟ และไปเดินห้าง แวะโรงงานผลิตไวส์ ชิมไวส์ ซื้อของฝาก(ไวส์ที่นี่ไม่แพงครับ) แล้วก็กลับบ้าน.

โรงงานผลิต-ขายไวส์

ถังบ่มไวส์

ชิมไวส์ (จากซ้าย) คุณพ่อ ผม โยโกะ และยูมิโกะ

ระหว่างทาง เราคุยกันหลายเรื่อง และมีคำถามว่าก่อนมาญี่ปุ่นผมรู้จักญี่ปุ่นจากอะไรบ้าง ผมตอบว่า ผมรู้จักซูโม่ ซามูไร และซากุระ แล้วก็เดินทางมาเรื่อยๆ จนใกล้ถึงโชบาระ คุณแม่เลี้ยวรถเปลี่ยนเส้นทางและมาถึงต้นไม้ที่มีดอกสีขาวเล็กๆ ที่เรียกว่า ซากุระ ผมลงรถไปสัมผัส ถ่ายรูป และขออนุญาตเด็ดดอกมา3-4 ดอกเป็นของที่ระลึก...

โยโกะ ยูมิโกะ ผม และซากุระ

ถึงบ้านแล้วครับ ก่อนเข้าบ้านคุณแม่แวะตลาดซื้อปลาดิบถาดใหญ่มากๆ 1 ถาด เพราะแกเคยถามว่าผมชอบกินอะไร ผมก็แค่เปรยๆ ว่าปลาดิบญี่ปุ่นอร่อยมาก แค่นั้นเองนะครับ ก็ได้กินในทันทีเลยล่ะ กลับมาถึงบ้านก็เย็นมากแล้ว พวกเรา 5 ชีวิตก็วางแผนเรื่องกินครับ ที่ขาดไม่ได้ก็เป็นเบียร์ครับ ทุกคนที่นี่กินเบียร์เก่งมาก ผู้หญิงกับการกินเบียร์เนี่ยถือเป็นเรื่องปกติ พวกเรากินเบียร์พร้อมกับแกล้มเต็มโต๊ะ ใครหิวก็กินข้าว คุยกันโขมงโฉงเฉง พ่อ แม่ ลูกๆ และคนอื่น(ผมเอง) ต้องยอมรับล่ะครับว่าเค้าต้อนรับผมดีมาก ให้ความเป็นกันเองดีมากๆ

ในคืนนี้ผมก็ได้มอบ โอมิยาเกะ(ของขวัญ) ให้ครอบครัวด้วย ดูพวกเค้าดีใจมาก เป็นผ้าบาติกทำด้วยมือผืนใหญ่ 2 ผืน ผมเตรียมมาเองกะมือเลยนะครับ หลังจากกินเบียร์ กินข้าว สาเก ฯลฯ จนอิ่มหนำ หน้าตึงๆ พวกเราก็ไปนั่งคุยกันต่อหน้าทีวี ตอนนี้นะครับ ผมนึกถึงการเตรียมตัวก่อนเดินทางมากที่สุดเลยครับ ผมน่าจะมีดิกชันนารี่, แผนที่ประเทศไทย, อัลบั้มภาพส่วนตัว, ภาพครอบครัว ผมยังขาดหลายๆอย่างเลยครับ บางครั้งต้องวาดภาพประกอบการบรรยายเลยครับ เมื่อยเลยครับ วันนี้คุณแม่ดูจะเมามากเลยครับ ผมก็ขอตัวไปอาบน้ำ แล้วหนีไปนอนก่อนใครเพื่อนครับ...

บนโต๊ะอาหาร

มาต่อหน้าทีวี

สาวๆ ชื่นชมของฝากจากเมืองไทย

บ้านผมเองครับ

ยังมีต่อจ้า