บล็อคต๊ะคุง : เที่ยวไทย-ไปญี่ปุ่น

เช้าวันใหม่อีกแล้วครับ เมื่อคืนหลับไปตอนไหนไม่รู้เหมือนเดิม วันนี้พวกเราวางแผนจะไปเที่ยวสะพานหิน ซึ่งเป็นสถานที่เที่ยวที่ขึ้นชื่อของเมืองโชบาระ ผมได้ดูจากแผ่นพับประชาสัมพันธ์แล้วชี้ให้คุณแม่ดู ก็ได้สมหวังทันทีอีกครั้งครับ

ผมลุกขึ้นก่อนใคร เข้าห้องน้ำเรียบร้อยแล้วแต่งตัวรอ คุณแม่ทำอาหารเช้าให้ทุกๆคน ผมทานอาหารเสร็จ ระหว่างที่รอสาวๆแต่งตัว คุณแม่ก็พาผมไปเที่ยวบ้านคุณตาซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก คุณตาแกอยู่กับหลานๆ และแกได้มอบภาพเขียนให้ผมพร้อมเซ็นชื่อกำกับให้ด้วยนะครับ

กลับจากบ้านคุณตา สาวๆก็แต่งตัวเรียบร้อยพร้อมเดินทาง การเดินทางต้องขับรถวนไปวนมาบนภูเขา ลอดอุโมงค์ ที่นี่มีอุโมงค์เยอะจริงๆครับ สร้างถนนไปเจอภูเขาแกะกะ พี่แกเจาะทันทีครับ ไม่มีการขุดทิ้งหรือสร้างถนนปีนขึ้นไปบนภูเขาหรอกนะครับ ขุดให้เป็นทางตรงอย่างเดียวเลย

คุณตาให้ของที่ระลึก

สะพานหิน

ใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ พวกเราก็มาถึงสถานที่ดังกล่าว ตอนนี้ผมขอบรรยายด้วยภาพแล้วกันนะครับ เพราะรู้สึกว่าจะโม้มากเกินไปแล้ว อาจจะน่าเบื่อเกินไปครับ

เข้าไปในถ้ำ ลึกมากๆ

สะพานหิน มีธารน้ำลอด แปลกดีมั๊ยครับ

ภาพนี้ผมเป็นคนถ่ายครับ

พิพฺธภัณฑ์ และใบไม้เปลี่ยนสี

ออกจากสโตนส์ บริดจ์ พวกเราก็แวะชมใบไม้เปลี่ยนสีเรื่อยมา จอดรถถ่ายรูป ต้นไม้สวยๆ กำลังเปลี่ยนสีสวยงามมาก และจอดทานอาหารเที่ยงบริเวณพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อะไรซักอย่าง (จำไม่ได้) แล้วเข้าไปชมพิพิธภัณฑ์ ดูของโบราณเมื่อหลายพันปีก่อน

บ่ายๆก็ขับรถกลับ ระหว่างทางคุณแม่เปลี่ยนเส้นทางนิดหน่อยเพื่อไปดูสถานที่อีกแห่งที่สวยงามมากๆ ตอนนั้นสมองผมไม่ค่อยจำอะไรแล้ว เพราะเหนื่อยและก็หนาวมากๆ เหมือนจะมีไข้แล้วล่ะ แต่สถานที่นี้สวยจริงๆ มีคนมาเที่ยวเยอะแยะ มีสะพานข้ามระหว่างภูเขา ข้างล่างเป็นแม่น้ำ พ้นจากสะพานก็เป็นอุโมงค์ยาวหลายๆอุโมงค์ สวยงามมากครับ ใครรู้จักช่วยบอกชื่อหน่อยนะครับ...

ต้นไม้ข้างหลังผมเมื่อก่อนเคยเป็นสีเขียว

นายแบบ

เข้าชมพิพิธภัณฑ์ฯกับยูมิโกะ

สวยมั๊ยครับ -นางแบบ(สถานที่)

ผมอยากจะบอกคุณแม่ว่า กลับบ้านเถอะครับ เหนื่อยแล้ว แกคงอยากให้ผมเที่ยวเยอะๆ แต่วันนี้ไปมาหลายที่มากเลยครับ กลับบ้านดีกว่า ขากลับบนรถหลับกันเกือบหมด ผมก็อยากจะหลับนะครับ แต่เกรงใจเห็นคุณแม่แกขับอยู่คนเดียว ก็นั่งสลึมสลือเป็นเพื่อนแกมาตลอดทาง

กลับมาถึงบ้าน ก็ได้เวลาร่ำลาครับ ผมเก็บของใส่กระเป๋า โยโกะและยูมิโกะก็เก็บของใส่กระเป๋า พวกเธอต้องกลับไปทำงานที่ฮิโรชิมาวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันจันทร์

กับคุณแม่ และโยโกะ ที่หน้าโรงไวน์

ครอบครัวอิเกเบะได้เขียนจดหมายในกระดาษแข็งใบใหญ่ให้ผม1 ฉบับ ผมก็เขียนให้พวกเขา 1 ฉบับ ซึ่งเป็นข้อความเกี่ยวกับความประทับใจที่ได้อยู่ด้วยกัน และคำขอบคุณหลายๆคำ ตามแบบฉบับของแต่ละคน... คุณแม่มาส่ง 2 สาวขึ้นรถบัส เราสบตาและโบกมือลากัน แล้วเลยมาส่งผมที่โรงแรมโชบาระ แกรนด์โฮเทล...