บล็อคต๊ะคุง : เที่ยวไทย-ไปญี่ปุ่น

สามวันในวัดไซเน็นจิ : วันแรก บรรลุถึง

หลังจากพบกันที่งานเลี้ยงต้อนรับที่โชบาระ หลวงพ่อนัดหมายว่าจะมารับผมกับปูซังที่โรงแรม วันที่กลับมาจากการเยี่ยมชมโรงเรียนประถมซุยโกะ หลวงพ่อก็มารออยู่ที่หน้าโรงแรมแล้ว

ผมยังไม่ได้ถอดสูท แต่คิดอีกทีว่าใส่สูทไปเถอะ เผื่อหลวงพ่อจะพาไปไหน เข้าห้องคว้าเอาเสื้อนอนชุดนึง กางเกงวอร์มตัวนึง เสื้อเหลืองตัวนึง รองเท้าเอาผ้าใบไปคู่เดียว แตะไม่ต้อง แล้วก็ถุงที่ใส่โอมิยาเกะ (ของที่ระลึก) ที่ขนมาจากเมืองไทย

ปูซังกับผมชื่อเรียงกัน เขาชื่อตัว N ตัว O ไม่มี ผมตัว P คนแรก เลยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันประจำ ไม่ว่าจะห้องพักที่เมืองไทย นั่งเครื่องบิน และไปโฮมสเตย์

หลวงพ่อวันนี้แต่งชุดปกติ ขับรถฮอนด้าเก่าๆ คันนึง มารับผมกับปูซัง เป็นรถขนาดเล็กที่คนสูงอย่างผมต้องงอขาเล็กน้อย ปูซังที่นั่งหลังก็เช่นกัน หลวงพ่อบอกว่า แกชอบรถเก่าๆ ไม่ชอบใช้รถใหม่ (ซึ่งก็เป็นจริง เพราะที่บ้านแกมีรถรวม 5 คันด้วยกัน) หลวงพ่อพาผมออกจากเมือง เลี้ยวขึ้นทางเลียบเขา เวลา 20.00 ที่ญี่ปุ่นแต่มืดยังกะเที่ยงคืนบ้านเรา ไม่มีแสงไฟเลย หลวงพ่อแยกเข้าทางเล็กเลียบภูเขา แล้วหักเข้าไปในวัดขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ข้างวัดเป็นบ้านทรงญี่ปุ่นโบราณ ถัดไปเป็นบ้านทรงตะวันตกที่ต่อเติมขึ้นมา ด้านหลังมีโรงเก็บเครื่องมือ ทั้งหมดนี้อยู่ในรั้วต้นไม้ล้อมรอบแบ่งอาณาเขต

วัดไซเน็นจิ (วัดธรรมตะวันตก) เป็นวัดเก่ากว่า 500 ปี หลวงพ่อคุริฮาระ โจโด เป็นรุ่นที่ 20 ที่รับตำแหน่งเจ้าอาวาส

พระในนิกายของหลวงพ่อนี้ ไม่มีข้อบังคับอะไรมาก หลวงพ่อทำอะไรได้คล้ายฆราวาสทุกอย่าง ตั้งแต่ทำมาหากิน ดื่มเหล้า แต่งงานมีลูกหลาน แต่ก็ยังได้รับความนับถือจากสังคม หลวงพ่อเป็นกรรมการจัดงานต่างๆ ของชาวเมืองมากมาย นับว่าเป็น"ผู้กว้างขวาง" ในแถวนี้ก็ว่าได้

ตำแหน่งเจ้าอาวาสจะสืบจากพ่อไปลูก กรณีหลวงพ่อท่านไม่มีลูกชาย ก็คงต้องเป็นลูกเขย และเป็นการแต่งเข้าบ้านหญิงด้วย (ชายใช้นามสกุลหญิง)

พอเข้าไปถึงหน้าวัด เจอคุณย่ามิจิเอะ(75)ยืนยิ้มรออยู่แต่งตัวดีเสียด้วย คงรอรับพวกเรา ยังไม่มีวี่แววเด็กๆ หลวงพ่อพาเราไปที่โบสถ แล้วให้เราชมในโบสถ หน้าตาจะคล้าย โบสถมหายานในบ้านเรา เช่นวัดเล่งเน่ยยี่ หลวงพ่อธิบายว่า บ้านเขาเป็นวัดมหายาน พวกเราที่มาจากเมืองไทยที่นับถือพุทธนิกายเถรวาท พระพุทธเจ้าของเราคือพระศากยมุนี พระพุทธเจ้าของหลวงพ่อคือพระอามิตพุทธเจ้า ไทยเรียกพระออหนี่ถอฮุก (ก็เหมือนวัดจีนทั่วไป จำได้ไหมครับว่าหลวงจีนเสียวลิ้มยี่ในหนังโผล่มาจะพูดว่า อามิตพุทธ)

คุยกันอยู่ คุณย่าก็พาหลานทั้งสองเข้ามา ซุยกะ(11) และ ยูอิกะ(7) วันนี้แต่งชุดอยู่บ้านใส่เสื้อกันหนาวแขนยาวสีสดเข้าชุดทั้งคู่

หลวงพ่อก็บอกว่า " LetsGreeting to Budda" แล้วก็นั่งลงสวดมนต์ เคาะระฆังไปด้วย คุณยายและเด็กๆ ลากเก้าอี้มานั่งสวด น่าจะเป็นบททำวัตรเย็น ผมและปูซังก็หาเก้าอี้มานั่ง คุณย่ากลัวสวดไม่ได้ เอาหนังสือสวดมนต์มาให้อ่าน ผมก็ถือไปแล้วนั่งฟังไป หมดปัญญาสวดตาม

ซุยกะ และ ยูอิกะ ที่นั่งข้างหลังผม ก็มองข้ามไหล่ผมมา ซุยกะมาสะกิดผม แล้วเอื้อมมือมาเปิดหน้าที่ถูกต้องให้ เออ แสดงว่าสวดเลยหน้านี้ไปแล้วใช่มะนี่ (ก็ค่าเท่าแหละโว้ย อ่านไม่ออก ) ผมก็ยิ้มแล้วบอก "อาริกาโตะ"

ซ้ายไปขวา คุณย่ามิจิเอะ คุณแม่อายูมิ ลูกสาวยูอิกะ หลวงพ่อโจโดะ ลูกสาวคนโตซุยกะ คุณยายโตโยต้า และปูซัง

สวดมนต์เสร็จ หลวงพ่อก็พาไปที่ห้อง ดูแล้วเข้าใจว่าเป็นห้องพักแขก ตกแต่งงดงามมาก หลวงพ่อ่ไปถึงก็ชงชาต้อนรับเรา ซดไปคนละถ้วย แล้วขอเติมให้แกดีใจ จากนั้นผมก็เอาของที่ระลึกจากเมืองไทยมามอบให้(ธรรมเนียมญี่ปุ่น เข้าบ้านแล้วให้เลย) เป็นผ้าฝ้ายชั้นดีสองพับ ตัดชุดได้สองชุด คุณย่าชอบใจแกว่าจะตัดยูกาตะใส่เองชุดนึง ให้ลูกสะใภ้ชุดนึง ปูซังงัดชุดถ้วยชามตะเกียบไม้สลักจากเชียงใหม่ออกมา อันนี้หลวงพ่อชอบใจ จากนั้นก็ถึงเด็กๆ ปูซังลงมือก่อนด้วยการงัดโคมกระดาษจากเชียงใหม่ขึ้นมาสองอัน แจกคนละอัน ให้ถือเล่นกัน ผมเอากระเป๋าผ้าทอจากจตุจักรให้คนละใบ ท่าจะชอบใจ (ไอ้กระเป๋านี้ตอนหลังผมเห็นยูอิกะอาไปใส่ลูกปัด) เอ แล้วคุณย่าละ ให้ไรดีหวา ค้นในกระเป๋าเจอถ้วยเคลือบเล็กๆ ที่ได้มาในงานแต่งงานอันนึง ผมหยิบติดมาด้วยจากเมืองไทยกะให้สาว เออ รอดไปได้ แอบแกะชื่อออก แล้วเอาเหรียญบาทใส่ไปแล้วส่งให้คุณย่า แกก็ดีใจ เพราะว่าลายมันสวย และถือมีเสียงกรุ๋งกริ๋ง

ให้แล้วหลวงพ่อก็ให้อยู่ในห้องไป บ้านนี้กินข้าวทุ่มนึง อากาศเริ่มหนาว ผมกะปูซังซุกอยุ่ในโต๊ะโคทาสึ (โต๊ะอุ่นขา) รอเวลากินข้าว

ทุ่มนึงพอดีได้เวลา คุณย่ามาตามปกห้องกินข้าว ไปถึงนั่งโต๊ะโคทาสึตัวใหญ่ คุณย่ายกสำรับงามๆออกมาหกชุด นั่งกินกันหกคน หลวงพ่อหัว ถัดมาผม ปูซัง ตรงข้ามคือซุยกะ ยูอิกะ คุณย่านั่งตรงข้ามหลวงพ่อ ทั้งหมดนี้คุณย่าจัดการจัดเองคนเดียวล้วนๆ คนอื่นไม่ช่วยเลย

ห้องกินข้าว กระป๋องที่วางอยู่บนโต๊ะคือโนริ หรือสาหร่ายแผ่น

อาหารเย็นวันนี้ ข้าว ปลาอายุปิ้ง ปลาเล็กคลุกสาหร่าย(ของโปรดคุณย่า มีทุกมื้อ) ผักต้ม และผักดอง

หลวงพ่อยกเบียร์กิรินขึ้นมาครึ่งโหล เปิดเทให้เรา แล้วส่งให้คุณย่าแก้วนึง เด็กๆ ได้น้ำชา แล้วก็คัมปาย คุณย่าซดรวดเดียวหมด แล้วขออีกกระป๋อง จากนั้นก้สนทนาเรื่องเมืองไทยกัน

หลวงพ่อกับคุณย่าเป็นฝ่ายถามเสียส่วนใหญ่ เรื่องราวเกี่ยวกับว่า ผมกะปุซังเป็นใคร มาจากไหน ปูซังเล่าเรื่องเชียงใหม่ ผมก็เล่าเรื่องสิงห์บุรี ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก หลวงพ่อเป็นล่ามแปลให้คุณย่าและลูกๆ รู้เรื่อง คำถามคำตอบเท่าที่นึกออกคือ

==========================

หลวงพ่อ : ได้ยินว่าเมืองไทยมีวัดเยอะ

ผม : สิงห์บุรีมี 100 กว่าวัด

ปูซัง : เฉพาะเชียงใหม่มี 1200 วัด

หลวงพ่อ / คุณย่า : เยอะจัง เป็นวัดเถรวาททั้งหมดใช่ไหม

ผม : ใช่ แต่วัดมหายานก็มี มีศาลเจ้าทุกจังหวัด และมีวัดมหายานใหญ่ๆในกรุงเทพหลายวัด

==========================

หลวงพ่อ:ได้ยินว่าเมืองไทยร้อนมาก

ปูซัง: มีคำกล่าวว่า เมืองไทยมีสามฤดู คือ ร้อน ร้อนมาก ร้อนมากมาก

หลวงพ่อ : ที่ว่าร้อนน่ะร้อนขนาดไหน

ผม : อากาศญี่ปุ่นตอนนี้ผมเรียกว่า หนาวมาก (7 องศา) เมืองไทยนี่หน้าหนาวบนพื้นราบยังไงก็ไม่เกิน 13-14 องศา หน้าร้อนบางที่ 40

ซุยกะ : คุณพ่อ...นั่นร้อนมากเลยนะ

ผม : อื้อ หน้าหนาวเมืองไทยนี่ ในกรุงเทพอุณหภูมิ 30 องศาเลยนะ

ซุยกะ : นั่นพอๆกะหน้าร้อนที่นี่เลย ว้าว.... แย่เลย

ผม เมืองไทยไม่มีหิมะนะ

ซุยกะ : เคยเห็นหิมะๆไหม

ผม : ในทีวีน่ะ

==========================

คุณย่า วิ่งไปเอาแผนที่ประเทศไทยมาดู (บ้านนี้คงเตรียมทำการบ้านมาก่อนผมมา)

คุณย่า : เมืองไทยมีภูเขาน้อยมาก อย่างนี้แล้ว จะเอาน้ำจากไหนมาทำนา (น้อยเมื่อเทียบกับญี่ปุ่น และชาวนาญี่ปุ่นใช้น้ำจากลำธารบนภูเขาเป็นหลัก)

ผม : เรามีแม่น้ำใหญ่ๆ หลายสาย ที่ผันน้ำเพื่อการเกษตรได้

ปูซัง : ทางตอนเหนือมีภูเขา ที่ทำให้เกิดแม่น้ำใหญ่ๆ หลายสาย ปุซัชี้ ปิงวัง ยม น่าน และเจ้าพระยา

ผม : เราทำนากันเป็นแปลงใหญ่ ติดกันหลายร้อยแปลง

หลวงพ่อ: ชาวนาแถวนี้มีพื้นที่ไม่มากนัก จะปลูกไม้ผลกันมากกว่า

==========================

หลวงพ่อ : คนไทยชอบกินปลากันไหม (กับข้าวมีปลาอายุ)

ปูซัง : ชอบครับ แต่คนไทยจะกินหมูหรือไก่เป็นอาหารหลักกันมากกว่า

หลวงพ่อ : ญี่ปุ่นมีปลาเยอะ ทั้งแม่น้ำและทะเล ปลาอายุที่กินนี้มาจากแม่น้ำแถวนี้ คุณแม่เพิ่งจะปิ้งเสร็จเมื่อกี้นี่เอง

ผม/ปูซัง : อร่อยครับ

คุณย่า : เมืองไทยมีปลาน้ำจืดใหญ่ที่สุดในโลกนี่นา (เด็กๆ หูผึ่ง คุณย่าอาจะอ่านจากหนังสือท่องเที่ยว)

ปูซัง : ใช่ครับ อยู่ในแม่น้ำโขง (ชี้แผนที่)

ผม : เป็นปลาที่ใหญ่มาก หนักเกินร้อยกิโลกรัม (เด็กๆ ร้อง ...เห) เวลาเราจะจับ ต้องทำการขอปลาจากแม่น้ำด้วย

หลวงพ่อ : น่าสนใจมาก แม่น้ำเมืองไทยคงมีขนาดใหญ่จริงๆ แล้วคุณเคยกินปลาชนิดนั้นไหม

ปูซัง: เคยครับ อร่อยมาก

==========================

ซุยกะ : เมืองไทยมีแมวไหม ...แมวอะ (เธอชี้ไปที่เจ้าจิบิ แมวประจำบ้าน)

ผม: มี แต่แมวไทยตัวเล็ก และไม่อ้วน(เจ้าจิบิตัวใหญ่มาก พอๆ กะเหมียวซิลล่า) แมวไทยที่ดังคือ ไซแอมมิสแคท เคยเห็นไหม

ซุยกะ : ไม่อะ

คุณย่า : แล้วที่บ้าน เลี้ยงหมาด้วยไหม เห็นว่าคนไทยชอบเลี้ยงหมา

ผม : ครับ คนไทยหลายคนเลี้ยงหมาไว้ช่วยเฝ้าบ้าน บางคนก็เลี้ยงเพราะความสวยงาม บ้านผมมีหมาหลายตัว

หลวงพ่อ : ในญี่ปุ่นเราเลี้ยงสุนัขหลายตัวไม่ได้ จะต้องมีใบอณุญาตถ้าจะเลี้ยงหลายๆตัว

==========================

หลวงพ่อ : คุณทั้งสองคนเคยบวชไหม

ปุซัง : เคยบวชในงานศพของแม่

ผม : ไม่เคย

คุณย่า : พระของไทย จะต้องมีข้อบังคับมากมายนี่

ปูซัง : ใช่ครับ โกนหัว ห่มจีวร ห้ามใส่เสื้อผ้าปกติ กินสองมื้อ ห้ามมีครอบครัว ห้ามแตะตัวหรืออยู่ลำพังกับผู้หญิง แม้ว่าจะเป็นครอบครัว ห้ามจับเงินทอง

หลวงพ่อ : อืมม ผมรู้มาบ้างแล้ว แต่เรื่องจับเงินทองนี่เพิ่งได้ยิน

คุณยาย : แต่คนไทยก็บวชกันเยอะนะ

ปูซัง : เป็นธรรมเนียมครับ อายุ 20 ต้องบวข และก่อนแต่งงานต้องบวช

==========================

หลวงพ่อ : ในเมืองไทย มีบริษัทญี่ปุ่นเข้าไปมากไหม

ปูซัง : เยอะเลย

หลวงพ่อ : เช่นบริษัทอะไรบ้าง

ผม /ปูซัง : ก็มีพวกธนาคาร เช่น สุมิโตโมะ บริษัทเครื่องไฟฟ้า เช่น ฮิตาชิ โตชิบา และบริษัทรถ โตโยต้า ฮอนด้า และบริษัทของเล่น เช่น บันได เซก้า (พูดถึงตรงนี้ซุยกะหันมานึกว่าเรรียกชื่อเธอ)

หลวงพ่อ : เบียร์ละ อย่าเบียรกิรินนี้ คนไทยรู้จักกันไหม

ปูซัง : ไม่เลย เบียร์ไทยขายดีกว่ามาก เบียรญี่ปุ่นที่รู้จักกันก็อาซาฮี นอกนั้นก็พวกคาสเบิรก

หลวงพ่อ : น้องชายของผมทำงานที่บริษัทเบียร์กิริน ดังนั้น เวลาจะกินเบียร์ ถ้าเป็นไปได้ โปรดกินกิริน

ปูซัง : เอ่อ ...ครับ

==========================

คุยกันถึงสามทุ่ม หลวงพ่อก็บอกให้เข้านอนกันได้แล้วพรุ่งนี้เช้ากินข้าวเจ็ดโมง ตอนนั้นซุยกะกะยูอิกะก็ม้วนเป็นแยมโรลอยู่กับพื้นแล้ว คุณย่าบอกว่าเราไม่ต้องช่วย เราเป็นแขก แกเก็บเอง ผมก็ช่วยแกนิดหน่อยๆ

ผมกับปูซังสลับกันไปอาบน้ำ น้ำเป็นเมือกๆ แปลกๆ คงเป็นน้ำบาดาล วัดนี้อยู่บนภูเขานี่นะ ขากลับ ผมเดินผ่านห้องครัว เห็นคุณย่าหั่นอะไรสักอย่างอยู่ คงเตรียมอาหารพรุ่งนี้เช้า

เรานั่งคุยกันสักพักก่อนนอน ก่อนนอนคุณย่าเปิดตู้แบบที่โดราเอมอนเข้าไปนอน แล้วลากหมอน ผ้าห่ม ออกมาบานเบอะ ผ้าห่มเป็นผ้านวมแบบที่โนบิตะฉี่รดบ่อยๆ หลวงพ่อยกเตาน้ำมันเข้ามาวางแล้วสอนวิธีใช้ เข้าใจว่าท่านทั้งสองกลัวผมหนาวกันแหละ ดังนั้น ผมและปูซังจึงนอนห่มผ้าคนละสามชั้น ในห้องที่มีฮีตเตอร์ และเตาน้ำมัน ขาซุกในโคทาสึอีกตังหาก เล่นเอาร้อนเลยละ

ด้านซ้ายบนคือเตาน้ำมันก๊าด หม้อหัวนอนคือเตาผิงโบราณ เอาไว้รับแขกผู้ใหญ่ ปลายเท้าคือโคทาสึ

ก่อนนอน คุณย่าอุ้มเจ้าจิบิมาพูด "โอยาสุมินาไซ" (ราตรีสวัสดิ์)

ไฟดับหมดทั้งบ้าน (ที่ปิดไฟเป็นแบบดึงเชือก) ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ ได้ยินเสียงฝนพรำลงมา และน้ำหยดจากชายคา ตึ๋งๆตึ๋งๆ วัดไซเนนจิตอนนี้อยูในความสงบ ชื้น และเย็น

ต่อตอนสองจ้า

สามวันในวัดไซเนนจิ วันที่สาม /หนูน้อยพาเที่ยว -งานศาลเจ้าชินโต

ตอนเช้า ละอองฝนยังโปรยปรายอยู่บนฟ้า

หนาว หนาวมากครับ แทบไม่อยากจะออกจากห้องนอนเลย

บ้านคนญี่ปุ่นเป็นเหมือนกล่อง ที่เอาประตูโซอุฉิ(ประตูไม้โปร่งปิดกระดาษ) มากั้นไว้ เมื่อปิดจะกั้นลมได้ทั้งหมด เมื่อเปิดออกมาก็เหมือนกับรับลมเข้ามาเต็มๆ

นอกจากความหนาว ความชื้นจากสวนที่มีต้นไม้รอบๆ และละอองฝน ทำให้พื้นไม้กระดานเย็นเจี๊ยบ ผมเข้าใจเลยว่าทำไมชาวญี่ปุ่นต้องใส่ถุงเท้ากันตลอดเวลา

ผมลุกขึนมาล้างหน้าล้างตา แล้วเดินไปที่ระเบียงหน้าโบสถ นั่งบนพรมที่หน้าโบสถ มองไปที่หอระฆังข้างหน้า

เม็ดฝนหยดจากหลังคาลงกระถางรับน้ำหน้าโบสถ ตึ๋ง ตึ๋ง

เสียงน้ำไหลในร่องน้ำข้างบ้าน จ๊อกจ๊อก ทำให้รู้บรรยากาศในวัดน่ารื่นรมยขึ้นอีกเป็นกอง

ใจผมคิดว่า ขาดไม้กระดกป๊อก ป๊อก อีกชิ้นเดียวก็เปอร์เฟคแล้ว เอ้อ เสียงนกร้องด้วย วัดนี้อยู่บนเขา แต่ผมยังไม่ได้ยินเสียงนกร้องสักตัว มันคงอพยพหนีหนาวกันแล้ว

คุณย่าเปิดประตูออกมาดู ก่อนจะร้องอรุณสวัสดิ์ แล้วถามว่านอนหลับสบายไหม จากนั้นคุณย่าพูดมาเร็วจี๋ ผมฟังไม่รู้เรื่องแน่ นอกจากคำว่า ซาคะนะ (ปลา) กับตัวเลขเจ็ด (แกแบมือขวา เอามือซ้ายชูมาสองนิ้วแปะไปบนมือข้างที่แบ) จากนั้นพูดอีกประโยค มีคำว่าโคโดโมะ (เด็ก) และทำมือวนไปรอบๆ เอาละ คุณย่าบอกว่าอะไรกันนะ

หมายเหตุ -ชาวญี่ปุ่นมีวิธีบอกตัวเลขคือ ถ้าเลขหนึ่งถึงห้าก็ใช้มือเดียวเหมือนเรา ถ้าหกจะแบหนึ่งมือ แล้วมืออีกข้างกำ โผล่นิ้วชี้แล้วเอานิ้วแปะไปบนมือข้างที่แบ ถ้าเจ็ดก็สองนิ้ว

คำถาม ถ้ามีคำว่า ปลา เลขเจ็ด เด็ก และรอบๆ จะหมายความถึงอะไรได้บ้าง

ก. เด็กๆ ไปจับปลาแถวๆ นี้ มาได้เจ็ดตัว

ข. เด็กๆ เจ็ดคน จะพาไปตกปลาแถวๆ นี้

ค.เจ็ดโมงเช้าแถวๆ นี้จะมีงานขายปลา เด็กๆ จะไปเที่ยวงาน

ง. เจ็ดโมงเช้า มากินปลาแล้วพวกเด็กๆ จะพาไปเที่ยวแถวๆนี้

ผมคิดว่าข้อสี่แน่ๆ เลย ดังนั้นจึงออกกำลังกายแก้หนาวสักนิด จากนั้นก็ไปกินข้าว อาหารเช้ามีปลาต้มกับอิโมะ(มัน) ปลาเล็ก คอนยัคกุ(บุก)ผัดกับสาหร่าย มิโซะซุบ และข้าว วันนี้คุณย่าเปิดกระป๋องสาหร่ายแผ่นส่งให้ด้วย สงสัยกลัวไม่อิ่ม

กินกันสองคนเหมือนเคย ตอนเช้าคงเป็นเวลาของครอบครัว

พอกินเสร็จ ผมถามคุณย่า แกว่าเด็กๆ กำลังกิน ส่วนหลวงพ่อกินเสร็จแล้ว กำลังจะออกไปข้างนอก ผมและปูซังไปลาแก แกว่าเที่ยงกลับมา

ผมกลับมานั่งคุยกันสักครู่ คุณย่าเข้ามาอีก พูดเร็วจี๋อีก มีคำว่า ริงโกะ(แอปเปิล) และ โตโยต้า และในมือมีถุงใส่แอปเปิลสี่ลูก ส่งให้เรา นี่ต้องเป็นแอปเปิลจากสวนคุณตาโตโยต้าแน่นอน

กินข้าวเสร็จแล้ว ปูซังบอกว่าหนาวขออยู่ในห้องดีกว่า ผมออกไปเดินหาแดดเจอแดดอ่อนๆหน้าโบสถ ผม ผมนั่งดูไม้กระดานแผ่นโตๆ ขื่อวัดไม้เก่า ต้นแปะก๊วยสีเหลือง ต้นโมมิจิสีแดง ต้นไม้อื่นสีเขียว ตัดกันสามสี และพื้นสนามหน้าโบสถที่ตอนนี้เหลืองอร่ามเป็นพรมทองด้วยใบแปะก๊วยที่ร่วงหล่นจากฝนเมื่อคืน

ยูอิกะ วิ่งเข้ามาหา ส่ง นสพ เจแปนไทมส์ให้ บอกว่า "ต๊ะซัง ชิมบุ้ง(หนังสือพิมพ์)" แล้วก็วิ่งจู๊ดๆ ไป แล้วแอบมอง ผมก็แกล้งอ่านสนองเจตนารมย์ของเด็กน้อย

จากหน้าโบสถ เห็นยูอิกะ กับซุยกะวิ่งเล่นกันหน้าบ้าน เริ่มจากเล่นใบพัดไม้ไผ่ ก็เปลี่ยนเป็นจานร่อน โยนกันไปโยนกันมา ผมนึกสนุกก็เข้าไปโยนด้วย พยายามโยนให้เข้ามือยูอิกะ แกก็ชอบใจที่รับได้

โยนกันสักพัก คุณแม่ออกมาเรียกลูกสาวสองคนเข้าไป สั่งอะไรอยู่สักครู่หนึ่ง ก็เดินมาบอกผมว่า จะให้เด็กทั้งสองคนพาไปเที่ยวแถวๆ นี้ ตัวแกจะทำสวน ถอนหญ้า และดูแลดอกไม้ในวัด

มีวัดก็ต้องมีสุสาน สุสานนี้อยู่หน้าวัดพอดิบพอดี ได้รับการดูแลอย่างดี เข้าใจว่าเป็นสุสานประจำตระกูลคุริฮาระของหลวงพ่อ

เอาละ ผมว่าจะไปตามปูซัง ซุยกะเสนอว่าจะไปตามเอง แล้วพูดออกมาว่า "ปูซัง โนะ โคทาสึ" คงหมายความว่าปูซังซุกอยู่ในโต๊ะโคทาสึ

เอาละ ออกเดินทางกันได้ ที่แรกคือเด็กทั้งสองพาไปโรงเรียนของแก

โรงเรียนแห่งนี้ ชื่ออะไรไม่รู้ ผมถามซุยกะแล้วแต่จำไม่ได้(ใครอ่านออกโพสบอกที) มีนักเรียนรวมหกชั้นปี เพียง 19 คน คุณแม่ก็บ่นว่า หนุ่มสาวเข้าเมืองกันหมด ไม่มีใครอยากเป็นเกษตรกร ชนบทมีเด็กน้อยมาก ยูอิกะมีเพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียว เธอจะไม่คุ้นเคยกับคน (ผมบอกว่าผมเรียนในห้องที่มีเด็ก 50 คน คุณแม่ก็บอกว่า เยอะไปมั้ง)

โรงเรียนแห่งนี้เดิน 10 นาทีจากวัด เป็นตึกสองชั้นรั้วรอบขอบชิด มีสนามหน้าโรงเรียนกว้างขวาง ชั้นบนมีตาข่ายกันตก ซุยกะชี้บอกว่าตรงไหนคือห้องของเธอ ตรงไหนเป็นอะไร ผมฟังไม่ค่อยรู้เรื่องก็ชมไปตามเรื่อง

หลังจากนั้นก็พาไปดูสวนแอปเปิล ป่าไผ่ ทักทายกับคนปลูกผักปลูกผลไม้แถวนี้ ชี้ให้ดูคอกวัว เล้าหมู และฟาร์มไก่ พาไปดูถังเก็บน้ำของชาวบ้าน ระหว่างทางก็ร้องทักทายชาวบ้านเสียงดัง คิดว่าคนแถวนี้คงรู้จักเด็กสองคนนี้กันหมดเพราะเป็นลูกของเจ้าวัด

รอบข้างเป็นสวนผลไม้สลับนาแปลงเล็กๆ ผมนึกถึงอนิเมชั่นเรื่อง โทโทโระ ยิ่งมากับเด็กสองคนด้วย ต่างจากโทโทโระที่ผู้ร่วมทางอีกคนคือปูซัง ไม่ใช่เจ้าตัวขน

ขากลับผมพยายามคุยกับเด็กๆ โดยการเปิดตำราพูด และช่วยกันเดาความหมายที่เด็กพูดมา

บอกว่าเมืองไทยร้อนมาก มีนกมาก คนไทยชอบไปทะเล ๆลๆ ก็พอจะรู้เรื่องกันได้ ซุยกะชอบวิ่งมาราธอน ยูอิกะชอบขี่จักรยาน เธอขี่จักรยานล้อเดียวเก่งมาก และขี่จักรยานสองล้อได้ไวมาก แล้วผมก็ชวนมาเที่ยวเมืองไทย เด็กๆ บอกว่าไม่ชอบอากาศร้อน ผมว่าไม่อยากเห็นช้างเหรอ ไทยมีช้างเยอะ เดินตามถนนเลย

พอกลับไปที่บ้าน เด็กๆ ไปเล่นกันผมกับปูซังไปห้อง พอเที่ยงก็มาที่ห้องกินข้าว เป็นส่วนที่ครอบครัวของเขากินข้าวกัน หลวงพ่อกลับมาแล้ว คุณยายไปกินข้าวที่บ้านคุณยายโตโยต้า คุณแม่บอกว่า วันนี้กินสปาเกตตี้กันนะ เด็กๆ ก็ร้องเย แต่เห็นยูอิกะซึม ไม่รู้เพราะอะไร คนพี่ชวนเล่นก็ไม่เล่น สะบัดฮึดฮัด

หลวงพ่อบอกว่า เดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะให้ไปดูงานเทศกาลที่ศาลเจ้าชินโต ตัวหลวงพ่อไม่อาจพาไปได้เพราะเป็นเจ้าวัดมหายาน เขาจะให้เด็กๆ พาไป คุณแม่ก็อธิบายว่า ถ้าไปร่วมงานน่ะไม่ได้ แต่ถ้าไปดูเฉยๆ ละได้เพื่อนๆ ของยูอิกะ หลายคนได้แต่งตัวและเต้นรำในงานนี้ แต่ยูอิกะไม่ได้เต้น เพราะเป็นลูกเจ้าอาวาสวัดมหายาน นี่เองเป็นสาเหตุที่เธองอแง

กินสปาเกตตี้ที่ใส่ผักเยอะเนื้อน้อยหมดแล้ว (เด็กๆใช้ส้อมส่วนตัวกิน) คุณแม่ก็บอกให้ไปได้ ยูอิกะแทบจะวิ่งนำหน้าออกไปเลย

เวลาบ่ายสองโมงได้ แต่ลมแรงและฝนลงเม็ด เด็กสองคนใส่หมวกใส่เสื้อกันหนาวตัวเดียววิ่งนำไป ผมกับปูซังเดินตามสั่นงั่กๆ เจ็บทั้งหู เจ็บมือเท้าไปหมด

เดินลงจากภูเขา อ้อมมาด้านหลังวัด ถึงถนนใหญ่ มีซุปเปอร์มารเก็ตตั้งอยู่ในที่โล่ง คงเป็นร้านประจำหมู่บ้านแถวนี้ ได้ยินเสียงกลองกับฉาบดังมา เห็นกลุ่มคนใส่ชุดสีฟ้า เดินเป็นขบวน หัวขบวนมีคนใส่เสื้อแดง และตรงกลางขบวนมีคนแบกอะไรสักอย่างมีลักษณะเหมือนผ้ายาวๆ

พอเดินเข้าไปใกล้ ขบวนที่ว่าก็เริ่มออกเดินผ่านทุ่งนาไปที่ประตูศาลเจ้าที่เห็นลิบๆ เคาะฉาบตีกลองไปด้วย เราไปถึงทางขึ้นศาลเจ้าก่อนขบวนไปถึงไม่นาน ก็เห็นว่า ตัวสีแเดงๆที่นำขบวน คือเทนงุ ผ้ายาวๆ ที่แบกกันมา คือสิงโตนั่นเอง นี่คือการแห่เจ้าแบบญี่ปุ่น

ไม่นาน สิงโตจากแต่ละหมู่บ้านก็มา มีทั้งหมดสามตัวด้วยกัน อีกหมู่บ้านหนึ่งไม่มีสิงโตแต่มีเด็กๆ แต่ชุดสีสดฟ้อนรำ อีกหมู่บ้านหนึ่งยกกลองชุดมาสิบกว่าใบ

ผู้เฒ่าของห้าหมู่บ้านมารวมกันที่หน้าบันได ร้องให้สัญญาณแล้วขึ้นบันไดไปพร้อมกัน

ขบวนทั้งหมดหยุดลงที่ลานก่อนถึงยอดเขา เป็นลานโล่ง กวาดไว้เรียบร้อย มีข้าวเปลือกโรยไว้กองหนึ่ง ผู้เฒ่าเดินขึ้นไปข้างบนยอด สิงโต นางรำ และกลองก็เริ่มบรรเลงในลาน ผู้ชมมาเยอะขึ้นเรื่อยๆคุณแม่เอาเสื้อกันหนาวตามมา แต่เด็กๆ ไม่สนใจเพราะกำลังเฮอากับเพื่อน

ข้างบน นักบวชชินโตสวมหมวกทรงสูง กำลังอ่านโองการ หยิบธนูกับไม้ปัดรังควาญมากวัดแกว่ง นักบวชรูปอื่นสวดมนต์กระหึ่ม มิโกะสี่นางออกมาฟ้อนรำ นักบวชสวมหมวกทรงสูงเดินเข้าไปคำนับด้านในสุด แล้วอ่านโองการยืดยาว

ผมถือโอกาสนั้นเดินตามเด็กๆ ดูรอบๆ เด็กทั้งสองกับคุณแม่ เพิ่งจะได้มางานนี้เป็นครั้งแรก งานนี้มีทุกปีแต่ไม่เคยได้มา ปีนี้ ที่ได้มาเข้าใจว่าเป็นเพราะต้องการพาผมมาดูด้วย

ข้างหลังศาล มีมิโคชิ(เกี้ยวเจ้า) หลังหนึ่งตั้งอยู่ มีร่องรอยว่าเตรียมการหามลงไป มีข้าวสารโปรยอยู่รอบๆ

กรรมการศาลเจ้าเริ่มประกาศ ให้ผู้ร่วมงานขึ้นมาจับสลาก รางวัลที่ออกมีผ้าเช็ดตัว ทิชชู ขนมปังและสายไหม ผมมั่วไปล้วงกะเขาด้วย ได้สายไหมมาถุงนึง แทะกินกะปูซัง (ไม่กล้าเอาให้ลูกเขากินอะ)

นักบวชยังสวดมนต์เรื่อยๆสิงโตก็เต้นวนไปมาบนลาน คนเต้นสิงโตล้วนอายุมากๆ ทั้งนั้น คนที่เป็นหัวขบวนสูงอายุมากจนผมตกใจว่าเต้นเข้าไปได้ยังไง

คนเต้นสิงโตอีกคนหนึ่ง มาทักคุณแม่ คนนี้คือคุณตามินาคาวะ อายุ79 ปี พอคุณแม่แนะนำตัวว่า ผมและปูซังเป็นคนไทย แกก็บอกว่าแกเคยไปเมืองไทย ผมก็ดีใจถามว่าชอบเมืองไทยไหม แกว่า ตอนนั้นไปในหน้าที่ แกเป็นทหาร ไปคุมงานสร้างทางรถไฟ (อุยโย จะมีสายไหนนอกจากที่กาญจนบุรี) ผมก็หัวเราะแหะๆ คุณแม่แนะนำว่า ตอนนี้เขาเป็นเกษตรกรที่มีที่ดินมากมาย ปลูกผลไม้ ดอกไม้ เลี้ยงวัว ไก่ เยอะ

สักพัก ผู้เฒ่าของหมู่บ้านลงมาข้างล่าง สิงโตหยุดเต้น ฆ้องกลองหยุดประโคม เกี้ยวมิโคชิถูกหามลงมาจากเขา วนไปรอบหมู่บ้าน ขบวนสิงโตตามไปด้วย มาถึงตรงนี้คุณแม่ก็ชวนกลับบ้าน เพราะถ้าไปเดินกับเขาด้วยจะไม่เหมาะแล้ว

ระหว่างทางเดินกลับ ยูอิกะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เล่นกับพี่สาวเสียงดังตลอดเวลา ผมกับปูซังเดินหนาวงั่กๆ กลับวัด อุณหภูมิ 4 องศา ปูซังเป็นหวัดทันที

ถึงวัดก็บ่ายสี่โมง ใกล้จะได้เวลาที่ต้องกลับแล้ว

ผมไปกราบลาคุณย่า แกบอกว่า ไม่เป็นไร เห็นผมกะปูซังเหมือนลูกเหมือนหลาน แกจะไปเมืองไทยเร็วๆ นี้ ปีที่แล้วคนมาเลเชียมาโฮมสเตย์ ปีนี้แกไปเที่ยวมาเลเชีย ปีหน้าแกจะไปเที่ยวเมืองไทย ผมและปูซังก็ตอบรับด้วยความยินดี

หลวงพ่อแต่งตัวเต็มยศ มาชวนเราออกไปถ่ายรูป แล้วก็ออกไปธุระข้างนอก บอกให้คุณแม่ไปส่งพวกเรา แล้วตัวแกจะไปส่งอีกทีในงานเลี้ยงอำลา ก่อนไปแกให้ของขวัญ เป็นธูปและเทียน ยี่ห้อ "ไซเนนจิ"

ผมก็ไปบ๊ายบายซุยกะยูอิกะ ยูอิกะยังอายตามเคย บอกเธอว่า จะเขียนจดหมายมาหานะ (ตอนนี้เพิ่งส่งโปสการ์ดไปใบเดียว)

คุณย่า บอกว่า ให้ไปสวดมนต์ แกก็พาไปสวดมนต์ ทำนองว่าลาพระกลับบ้าน ตอนเข้ามาก็สวดทีนึง คล้ายๆ งี้แหละ คุณย่านำสวดด้วยเสียงต่ำๆ ฟังดูเศร้าพิกล

จากนั้นคุณย่าคว้ากล้องถ่ายรูปส่วนตัวของแกออกมา ชวนผมและปุซังไปถ่ายคู่กับแก และแกคว้านาฬิกามาดูเวลา ห้าโมงเย็นแล้ว ชวนเราออกไปตีระฆัง แกว่าซัดแรงๆ ผมก็อัดเต็มที่ เสียงคงกังวานไปไกล ก่อนออกมาผมเก็บใบแปะก๊วยใส่ในหนังสือมาใบหนึ่ง คุณย่าส่งกล่องให้ เป็นตุ๊กตาดินเผาสิบสองนักษัตร ทำด้วยมือช่างแถวๆนี้

คุณแม่มาส่งที่โรงแรมตอนหกโมง เราอำลาแก ขอบคุณในทุกอย่าง แล้วชวนไปเที่ยวเมืองไทย แกบอกว่า ไม่ต่องห่วง เมื่อคุณย่าพูดอย่างนั้น คงจะได้ไปแน่ แกส่งภาพดอกไม้ปักไหมพรมทำเองให้เราคนละดอกแล้วก็ขับรถออกไป

ภาคผนวก

ผมลากเท้าเดินเข้าห้องพัก เอาอีกแล้ว ความรู้สึกนี้อีกแล้ว การลาจากกันทำให้เกิดความรู้สึกที่ไม่รู้จะทำอะไรจริงๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมวางห่อแอปเปิล กับถุงธูปลง ช้างซังนั่นเอง เพิ่งกลับจากโฮมสเตย์เช่นกัน เขาจะมาเล่าเรื่องของเขาให้เราฟังบ้าง