บล็อคต๊ะคุง : เที่ยวไทย-ไปญี่ปุ่น

มาถึงโตเกียวในที่สุด
ลงที่สถานีโตเกียว ที่นับเป็นสะดือของเมือง คนเยอะชิกไห มีรถไฟเป็นสิบสายบนดินมั่งใต้ดินมั่งกระจุกอยู่ที่นี่ พอออกมาแล้วเขาก็ต้อนไปขึ้นรถ
อากาศโตเกียวร้อนกว่าโอซาก้า รถไม่ค่อยมาก คงเป็นเพราะมาตอนบ่ายสองกว่าๆของวันจันทร์ จุดเด่นที่เห็นคือ เขาทำทางเดินได้ดีมาก ทางดีและมีระดับราบเรียบเสมอกันไม่ต้องขึ้นหรือลงเลย คิดว่าคงเพื่อสำหรับคนพิการปและคนแก่ที่ใช้รถเข็น ผมสามารถลากกระเป๋าของผมตั้งแต่รถไฟไปถึงรถบัสได้โดยไม่ต้องหยุดยกขึ้นหรือหย่อนลงเลย

นั่งรถบัสสัก ชม หนึ่งก็ถึงไจก้าโตเกียว ระหว่างทางผ่านวังจักรพรรดิ(รายละเอียดอ่านใน X พลังล้างโลก) ปราสาทเอโดะ (รายละเอียดอ่านในจอมคนขุนพลเงา) ประตูฮันโซมง(รายละเอียดอ่านในฮันโซ ยอดนินจา) โรงละครคาบูกิโจ(รายละเอียดอ่านในเรื่องอาจารย์เฮี้ยวเปรี๊ยวเซ็กซี่) อาคารนิฮงบุโดกัง (ที่คินนิคุแมนมาแข่ง) และมหาวิทยาลัยโตเกียว หรือโตไดด้วย (รายละเอียดอ่านในเลิฟฮินะ)

ถนนหนทางในโตเกียวนั้น ไม่กว้าง ย้ำว่าไม่กว้าง ไม่มีถนนไหนมีขนาดเท่าถนนราชดำเนินเลย ยิ่งตรอกซอกซอยและยิ่งแคบไปใหญ่ และมีเนิน มีสโลบอยู่ทั้งเมือง ล่ามบอกว่า โตเกียวมีเนินกว่า 200 เนินอยู่ทั่วไป
นี่ก็เป้นเรื่องที่ประหลาดมากสำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนพื้นราบอย่างผม ที่โอซาก้าก็ว่าไปอย่าง นั่นมันเมืองภูเขา แต่นี่คือโตเกียว ยังมีเนินเยอะขนาดนี้

เช็คอินเรียบร้อย ต่อไปก็ออกเที่ยว เป้าหมายแรกเลยคือ อากิบาฮาระ เป็นเป้าหมายที่ผมล็อคไว้ก่อนออกเดินทางจากเมืองไทยแล้ว

เพื่อนๆที่ไปถามว่า ที่นั่นมีอะไร
ผมก็ตอบไม่อายว่า มีนาฬิกาและเครื่องไฟฟ้าราคาถูกที่สุด มีมือถือและไอพอดรุ่นใหม่ๆ เหล่าผองเพื่อนได้ยินก็หูผึ่งรีบชักชวนกันไป

ก็ใช่แหละครับ ถ้าผมบอกว่ามันเป็นย่านการ์ตูน โมเดล คาจาปอง คอสเพลย์ มีเมดคาเฟ่ ใครมันจะอยากไปกับผม

Akibahara

ขึ้นรถไฟ JR จากอิชิกายะ แปปเดียวก็ถึงอากิบาฮาระ มองจากบนสถาณีรถไฟที่ยกสูง ก็เห็นแสงสีและร้านโยโดบาฉิ อากิบะ อยู่ใกล้ๆ

ย่านอากิบาฮาระเป็นสุดยอดแห่งย่านขายคอมพิวเตอร์ เครื่องไฟฟ้า ชิ้นส่วนอุปกรณ์อิเลคทรอนิคส์ และได้ผนวกความเป็นแหล่งรวมสินค้าการ์ตูน มังงะ อนิเมชั่น คอสเพลย์ เข้าไว้ด้วย

อันนี้ใช้ตึกกระจกเป็นจอฉายภาพโฆษณา เครื่องฉายอยู่บนยอดตึกตรงข้าม

ร้าน ลาออกซ์ สุดยอดร้านขายเครืองใช้ไฟฟ้า ไอพอด มือถือ และกล้องที่นี่ราคาถูกกว่าเมืองไทยอยู่ 30-40% ชาวไทยซื้อหากลับบ้านกันเป็นอันมาก ผู้นำในการซื้อไอพอดคือ รุ่งซัง รุ่งซังผู้นี้เป็นมือสรางสื่ออันดับหนึ่งของกลุ่ม แกสามารถจะตัดต่อภาพ สร้างภาพเคลื่อนไหว ใส่เพลงประกอบ ในเวลาอันน้อยนิดออกมาเป็นสไลด์โชว์ที่ดูหรูหราปาจิงโกะมาก เอาไปฉายในงานต่างๆ ทั้งไทยและญี่ปุ่นเรียกเสียงหัวเราะและน้ำตามานักต่อนักแล้ว

ร้านลาออกซ์ เจ็ดชั้นขายเครื่องไฟฟ้าเสียเกือบหมด ยกเว้นชั้นบนที่ขายของที่ระลึกราคาดูแล้วไม่แพง แต่ซื้อแล้วแบกกลับไปไม่ได้เท่านั้นเอง

ร้านขายดีวีดีหนังการ์ตูน และเกม ชั้นล่างเป็นหนังการ์ตูน ชั้นบนเป็นหนังผู้ใหญ่ห้าชั้นรวด

ร้านนี้ขายชุดคอสเพลย์ทั้งร้านห้าหกชั้นอีกเช่นกัน

ร้านเกมเมอร์ส แหล่งรวมความบันเทิงของวัยรุ่นญี่ปุ่น และแพร่ระบาดไปถึงเมืองไทยด้วย การ์ตูน เกม ของเล่น พลาสติกโมเดลรุ่นใหม่ที่สุดหาได้ที่นี่ ร้านนี้ได้ดีไซน์คาแรกเตอร์ "ดิจิคารัท" เป็นรูปสาวน้อยใส่ชุดเมดมีหูแมว เพื่อใช้โปรโปมทร้าน จนโด่งดังกลายเป็นการตูน อนิเมชั่น และเกมสามสี่ภาค

หน้าร้านครับ ในร้านห้ามถ่ายรูป บอกได้แต่ว่าของเยอะมากๆ

ขายทุกอย่างที่โอตาคุต้องการ

ของฝากจากอากิบาฮาระ "โอเด้งจัง" กระป๋องอาหารยังชีพสำหรับหนึ่งคน เปิดแล้วแปะลงไปบนข้าวให้สารอาหารและพลังงานเพียงพอสำหรับหนึ่งวันราคาสองร้อยห้าสิบเยน นับว่าถูกมากในโลกที่ราเม็งชามละ 500 เยน เหมาะมากสำหรับโอตาคุที่มีเวลาและงบกประมาณจำกัด

หน้าร้านขายหนังผู้ใหญ่และเซ็กชอบปุในอากิบาฮาระ

ร้านขายหนังแบบให้เช่าดูในร้าน มีทั้งหนังปกติ หนังชนโรง วีดีโอคอนเสริต ละครทีวีและหนังผู้ใหญ่ เป็นห้องเล็กๆ มีโซฟาให้นั่งดูในร้าน เครื่องเสียงอย่างดี ค่าใช้บริการก็ไม่แพง สองชม. พันเยนหยิบหนังด้านล่างไปลงทะเบียนแล้วหิ้วขึ้นไปที่ห้อง ขาลงมาจ่ายค่าห้องแล้วเช็คหนังคืนก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง

จบวันแรกในโตเกียวที่ร้านแถวๆ หน้าไจก้าโตเกียว ทงคัทสึอุด้งราคา 550 เยนกินแล้วหูตาสว่างอบอุ่นไปทั้งตัว ซื้อด้วยการหยอดเหรียญ ร้านนี้เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงเช่นกัน

วัดใหญ่สุดๆ จากคามินาริมอน เดินเข้าไปเป็นกิโลกว่าจะถึงประตูใน ที่นำไปสู่โบสถ ระหว่างทางมีร้านขายของฝากสไตล์ญี่ปุ่นอยู่มากมาย ผมว่าจะซื้อดาบซามูไรมาสักเล่ม พอลองหยิบจับดูส่วนใหญ่จะเป็นดาบตั้งโชว์ ชักไม่ออก หรือชักมาไม่มีคม เลยไม่ได้เอามา

จุดเด่นี่เห็นคือแต่ละร้านจะไม่ขายปนเปกัน ขายอะไรก็ขายไอ้นั่นไปเลย

ร้านนี้ขายโคมจ้า

ขนมเซมเบ้ ทำใหม่ๆ กินกรอบๆ ดี

หน้ากากจ้า ว่าจะเอาหน้าเทนงูกลับมา แต่ดูราคาแล้วเลิกคิด

ขายขนมของฝากจ้า นี่ก็เป็นจุดที่ญี่ปุ่นมีไม่เหมือนที่อื่น ทุกที่ต้องมีของฝากประจำที่ เป็นขนม มันจุบ้าง โมจิบ้าง ขนมเหนียวๆ ที่ทำจากแป้งบ้าง ใส่กล่องสวยงาม

โคมมากมายบริเวณหน้าทางเข้าโบสถหลัก

ริวโอ หรือเทพเจ้ามังกร หนึ่งในสี่ผู้พิทักษ์วัดภายนอก ภายในวัด ประดิษฐานองค์เทพคันนอน หรือ เจ้าแม่กวนอิมนั่นเอง ผมไปตอนเย็น วัดปิดแล้วจึงไม่ได้เข้าไปสักการะ เดินได้รอบหนึ่งยังไม่ทันจะทั่วัดก็ต้องไปเพราะมืดแล้ว มองไม่เห็นทาง และเพื่อนๆ อยากไปชินจูกุกันแล้ว

ชินจูกุ

เสร็จจากเยี่ยมชมวัดอาซาคุสะ ก็ตรงไปย่านชินจูกุ เป็นย่านที่รวมแหล่งชอปปิ้ง ร้านเหล้า และความบันเทิงสารพัดสารพันของคนญี่ปุ่นวัยทำงานเข้าไว้ด้วยกัน

เป้าหมายแรกคือร้านบิ๊กคาเมรา ที่คนไทยชอบไปซื้อกล้องถ่ายรูป
คนไทยที่มาร้านนี้แบ่งเป็นสองจำพวก พวกแรกเรียกว่าศึกษาข้อมูลมาอย่างดี มาถึงก็ตรงไปที่รุ่นที่เล็งไว้ สอบถามสเป็คเช็คราคาแล้วก็จ่ายตังซื้อ อีกพวกไม่ได้ศึกษาอะไรมาเลย มาถึงก็เดินดูกล้อง ดูไอ้นู่นไอ้นี่ไปเรื่อยๆ ราคากล้องที่นี่ถูกกว่าเมืองไทย 30-40% และยังมีรุ่นใหม่ๆที่เมืองไทยไม่มี

ในห้างเดียวกับที่มร้านบิ๊กคาเมรา มีร้านขายเกมและพลาสติกโมเดลขนาดมหึมา

เครื่องเล่นเกมยูกิรุ่นใหม่

โมเดลลดราคาครับ ขายกับแบบไม่ต้องขึ้นชั้น วางกะพื้นเลย

ร้านนี้อยู่ด้านหลังห้างที่มีบิ๊กคาเมรา ร้านอะไรคงเข้าใจเนอะ

ของกินย่านชินจูกุจะเป็นร้านเล็กๆ เพราะที่แพงไม่มีโต๊ะนั่ง มีเป็นเคานเตอร์ ขึ้นไปนั่งบนม้ายาวบ้าง สตูลบ้าง ขายตามปกติจำพวกโซบะ อุด้ง ยากิโทริ อาหารชุด ราคาพอไปได้ ร้านนี้ผมเห็นว่า 200 เยนเลยลองเข้าไปดู พบว่า 200 เยนก็ได้แค่เส้นกะน้ำซุบเท่านั้น

เทมปุระอุด้ง ราคา 380 เยน

กินเสร็จก็เตรียมการจะไปอาคารโยโดบาฉิ ที่เป็นตึกที่ขายนาฬิกาอย่างเดียว แต่ด้วยความที่ดูกล้องกันนานไปนิด เวลาเลยหมดก่อน ก็เล่ยต้องกลับที่พักกัน